![](https://cdnimpuls.com/the-living-media.com/media3/-65-65-1711654237xxfgtzrnfpng-592.png)
Ish asistentja e paditi për ngacmim seksual, reagon Vin Diesel
Vin Diesel po i kërkon një gjyqtari të Los Anxhelosit që të hedhë poshtë padinë e ngacmimit se*sual të ngritur ku...
Nga Gentian Minga, Fotografia Armand Habazaj
Ema Savahl është ndër femrat e pakta shqiptare që ka kapur majat e suksesit në një vend të egër dhe me konkurrencë, siç janë Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Por kryepyetja, ajo përgjigja e së cilës nuk mund të jetë kurrë përfundimtare, shteruese dhe e kënaqshme, mbetet: si (dreqin) ia ka dalë? Çfarë ka bërë ndryshe nga mijëra të tjerë/a? Shumë e shoqërojnë këtë pyetje me një buzëqeshje të çiltër, të kënaqur që kanë përballë një model frymëzues, të tjerë me njëfarë zilie e xhelozie. Por Emën nuk e prekin këto gjëra, sepse ajo ka jetuar në “tokën e premtuar”, në vendin e ëndrrave që jo gjithmonë bëhen realitet, por nga ana tjetër, u rrit në një vend të vogël si Shqipëria, të cilin shpesh, vetë ne e quajmë “një fshat i madh”.
Nga Ema mund të mësosh shumë. Edhe nga Koja, edhe nga Savahl (emri i saj i artit). Sa herë që vjen në Tiranë, këto vitet e fundit edhe më shpesh, është përherë në takime me mikeshat e fëmijërisë e të shkollës së mesme. Mes tyre, Fitore Gjakova, Mesila Doda dhe Alda Bida. Le ta bëjmë shqiptarçe dhe ta entuziazmojmë pak artikullin me VIP-a. Ajo është një bijë e përkushtuar ndaj prindërve të thyer në moshë, rreth 84 vjeç, të cilët gjatë kohës që ne organizonim shërbimin fotografik dhe intervistën, kuptova se i kishte përparësi. Nga Majami, ku ka veshur me krijimet e saj Kety Perrin dhe Sofia Vergaran, drejt e në apartamentin pranë Gardës, ku jetojnë i ati me të ëmën. Kjo e fundit, ka pasur disa probleme shëndetësore dhe Ema nuk rresht së treguari me dashuri se si përpiqet t’ia lehtësojë barrën. Kur e pyes se kush kujdeset për ta kur ajo është larg, përgjigjet: “Ata kujdesen ende për njëri-tjetrin”. Fantastike! A s’mendoni shpesh, teksa shikon se
si partnerin/en tuaj e ka zënë gjumi krah jush, nëse do të mund të plakeni bashkë, do ta doni e do t’i shërbeni njëri-tjetrit deri në fund... “derisa vdekja t’ju ndajë”?
Për ata që përtojnë të lexojnë gjerë e gjatë (dhe s’janë të paktë) ja si do ta përmblidhja në pak fjalë kyçe takimin me Emën: evoluim personal, modë... art... fustane të pikturuara me dorë... joga... meditim... spiritualizëm... energji universi... rizgjim çakrash... familje...dashuri... mëmësi... ambicie... udhëtime... biznes...
“Kontributi më i madh që mund t’i japësh familjes, shoqërisë, njerëzimit, është që vetë të jesh i arrirë e të bëhesh një shembull pozitiviteti, frymëzimi dhe suksesi”.
Si një ish-sportiste (për vite me radhë Koja ka luajtur volejboll si profesioniste, në Shqipëri dhe më pas në Itali) e dizajnuese mode, nuk është dhe aq befasuese që ajo ka një trup të hatashëm, ndonëse është rreth të pesëdhjetave. Sporti përfaqëson një pjesë të rëndësishme të jetës së saj, ndaj nuk është rastësi që në valixhen e vogël ngjyrë portokalli që ka kësaj here me vete, në zinxhirin e së cilës ka lidhur një varëse çelësash kitsch me shqiponjën dykrenare, të ketë futur edhe nja dy fustane të koleksionit të frymëzuar nga sporti. Ajo është rritur pranë liqenit ku del çdo mëngjes kur vjen për vizitë, kështu që ky është vendi ideal për ta fotografuar (ëhë, pikërisht ai liqeni që na ka ardhur në majë të hundës, por nostalgjia e kujtimet e bëjnë çdo gjë të duket më magjike). Është një pasdite e freskët fillimnëntori dhe për pak minuta dielli do të zhduket krejtësisht. Drita është fantastike, ndonëse trysnia për të marrë më të mirën, në këto raste është e madhe. Edhe gjatë shërbimit fotografik ke ç’të mësosh nga Ema. Nuk di nëse do të thoshim “bac, u kry” me plot gojën, po të mos ishte për natyrshmërinë e sportivitetin e saj. Duhet thënë pa rezerva se të gjitha vajzat e reja që janë modele në editorialet e modës, janë vite drite larg saj. Ajo i përgjigjet në gjithçka fotografit dhe nuk “fut hundët” në asgjë që i takon stafit; për ne, që kemi punuar për vite të tëra me njerëz të bezdisshëm dhe jobashkëpunues, është rast i veçantë. Në një nga shërbimet e fundit fotografike, njëra nga modelet na veshi fustan sipër pantallonave, të cilat nuk pranonte t’i hiqte, sepse, sipas saj, fustani ishte i tejdukshëm
(Më fal?! Je modele, apo murgeshë?). Por Ema nuk ka problem të tilla. Ajo madje ndërrohet aty për aty, thjesht duke u mbuluar me xhupat tanë (në fund të fundit, edhe po ta shihte dikush me të brendshme, nuk do të kishte asgjë të keqe, sepse ka një trup të hatashëm!).
Si adhurues i fjalës dhe simbolikës, më kënaq përcaktimi që Savahl i bën jetës profesionale. Një përpjekje e vazhdueshme për të krijuar diçka unike, për të ndier diçka që s’e ka eksperimentuar më parë, për të shprehur diçka që nuk ka pasur nevojë ta shprehë më parë. Një sforcim e sfilitje e vazhdueshme, një cikël që kulmon me një arritje, pas së cilës zbret sërish poshtë, për të luftuar paskëtaj duke arritur kulmimin e radhës. Është si një rreth vicioz. “Koleksionet e mia janë amalgama e eksperiencave jetësore, e shndërrimit tim personal. Ashtu siç krijoj unë koleksionet e mia, ashtu edhe arti im më rikrijon mua. Unë e ndiej thellë në shpirt kur ka arritur koha për t’u rritur sërish, pasi e ndiej se ‘po i bie kapakut me kokë’, - thotë stilistja. - E kuptoj kur ngjarjet e jetës nisin të përsëriten si një disk I prishur që vërtitet në vend. Pikërisht në këtë çast, gjej guximin të lë pas të vjetrën dhe të përqafoj të renë që shpesh është e turbullt dhe ka nevojë për një version shumë më të fuqishëm të gruas që unë jam në atë çast. Kodi i rebelimit shqiptar është në ADN-në time, ashtu si te të gjithë ne.” Vjen çasti kur kapaku hapet dhe Ema del në dritë, me gjithë gjenialitetin e saj, edhe vetë e shndërruar nga përvoja. Deri më sot e ka shpërthyer këtë “kapak” 27 herë, sepse ky është numri i koleksioneve të saj të veshjeve. “Ndoshta një ditë do të shkruaj një libër, - thotë ajo, - të titulluar ‘Decoding the Albanian genius’, pasi kështu I kam zhbllokuar një nga një të gjitha programet që më mbanin poshtë e më vidhnin lumturinë.” Kush do ta mendonte se do të mbërrinte këtu një ditë? Zyshat e 8-vjeçares jo njëherë, sepse Ema nuk është rasti tipik i një gruaje të arrirë, ai “dielli që duket që në mëngjes”.
Eh, jo, s’ka qenë nxënëse e 10-ës që në fillim dhe nuk i pëlqente fare shkolla. Ka qenë, fjalët e saj, “çun harom” dhe e urrente shkollën, por ishte shumë energjike. Një energji që nuk e kanalizonte ende në diçka konkrete. “Vetëm më vonë e kuptova se ndoshta kisha ndonjë tip disleksie, - thotë ajo. - E kisha të pamundur të rrija në klasë, e ulur në bankë. Vite të vështira, sidomos shkolla fillore. Besoj se nga halli, kisha vënë re që, kur pikturoja, qetësohesha, prandaj gjatë gjithë ditës isha e angazhuar duke shkarravitur librat. Më pas, në gjimnaz, zbulova se kur shihja vizatimet që bëja pa pushim, më kujtohej çfarë kishte shpjeguar mësuesja. Për shembull, ajo thoshte “e rëndësishme” dhe unë vizatoja një omega mbi të cilën shkruaja të gjitha gjërat e rëndësishme të mësimit. Në mënyrë të pavetëdijshme, meqë fjalët e kisha të vështirë t’I shkruaja e më pas lexoja, unë i përktheja në simbole. Dikush nuk shikonte asgjë në librat e mi të mbushur me shkarravina, por unë aty kisha gjithçka që më duhej për mësimin. Kështu kam “studiuar” për vite me radhë, sidomos në universitet, ku anatomia dhe fiziologjia ishin më konkrete e më të lehta për t’u shndërruar në ilustrime vizuale. Nga frika se mos nuk fitoja shkollë të lartë, e mbarova gjimnazin me mesatare 9.5 e më vonë u mbajta pedagoge në universitetin ku u diplomova. Kjo mënyrë komunikimi, më dha mundësi të shkruaja ditarë pa pushim. Më ishte bërë fiksim se kështu shpika edhe një alfabet që shkonte me to, - thotë Ema dhe më zgjat telefonin, ku më tregon një vizatim të ndërlikuar, një imazh-përkthim i “pesë niveleve të manifestimit”. - Këto janë motivet që mandej përdor në fustane, - më sqaron ajo më tej. - Nuk duhet të jetë e vështirë ta besosh, por njerëzit e ndiejnë energjinë që kanë dizajnët. Ato mund të duken thjesht imazhe florale, gjeometrike, fraktale të bukura, por, në fakt, janë kapituj të tërë me histori.” Unë them se vetëm Ema mund t’i “lexojë” ato. Ajo ia doli të arsimohej, duke sfiduar disleksizmin krejt e vetme e në heshtje, duke futur çdo leksion në një “vezë”, ku fjalët zbërtheheshin në simbole. “Librat e mi ishin të mbushur me ‘vezë’; nuk lexoja librin, por shikoja ato e kujtoja gjithçka”, - shton ajo me një qetësi të habitshme, a thua se kjo që po tregon, është krejt e zakonshme. Rrëfimi i Emës është pasqyrimi dhe dëshmia e një kohe të vështirë, plot me mungesa, kur gjëra më të rënda se të qenët disleksike shpëtonin pa u vënë re, pa u trajtuar.
Por nga ana tjetër, këto vështirësi, me t’u kapërcyer, hapnin rrugën për zhvillimin e një talenti a veçantie, çka “është tipike për popullin e zgjuar e të guximshëm”, siç e përkufizon Ema. “As unë s’e dija ç’po ndodhte me mua; mendoja se perms këtyre dekodimeve me figura, po kopjoja, ndaj dhe s’e tregoja fare atë që po më ndodhte”, - qesh; mistrecja e vogël brenda saj sapo ka ngritur krye! Megjithatë, mistrecja e vogël ngre krye rrallë dhe fare tinëzisht, sepse sot mbizotëron gruaja elegante, e suksesshme dhe e bukur. “E bukur? - buzëqesh ajo, - Kur jetoja në Shqipëri nuk ndihesha e tillë. Komplimenti më i mirë që më bënin, ishte që “dukesha si e jashtme” (shpërthen në të qeshura). Vetëm kur shkova në Itali fitova dalëngadalë vetëbesim për pamjen time. Në turneun e parë që luajta volejboll në Itali, mora kupën si sportistja më e bukur, çka më bezdisi jashtë mase, pasi besoja se isha lojtarja më e mirë dhe prisja një trofe më të rëndësishëm. Ne shqiptarët jemi shumë kërkues ndaj vetes e ndaj të tjerëve, jemi “kërnacë” në komplimente, përqendrohemi më tepër në atë çfarë nuk është mirë, se në atë që është mirë. Kurse italianët i kishin komplimentet më të kollajshme, saqë unë fillova të fitoja vetëbesim sa i përkiste pamjes së jashtme. Që aty, jeta ime mori kthesë tjetër; fillova të bëja modelen në “Bari centro” për Bluemarine dhe i hyra kësisoj botës së modës.” Kur e pyeta Emën se çfarë mendon për Tiranën, ajo u përgjigj se fakti që për dhjetëvjeçarë me radhë ky vend ka qenë pa rregulla dhe kaotik, ka anën e veta pozitive. “Tirana ka një rritje organike, pa rregulla, pa ligje. Është si një pyll i lënë djerrë, ku organizimi është organik, pa mendim, me pemë të egra, ku bimët mbijnë ku dhe kur të duan. Bukuria e tyre është mbresëlënëse. E tillë është Shqipëria. E egër, origjinale, tërheqëse. Të tillë janë edhe shqiptarët.” Në besimin e stilistes, të gjitha kombet e popujt kanë një rol në tokë. Shqiptarët përfaqësojnë kodin e rebelimit. Ata dalin gjithmonë kundër të gjithëve dhe gjithçkaje e shpesh, me të drejtë. Fjala bie, kur bota i vriste hebrenjtë, shqiptarët i mbronin. Kudo e kurdo do të jenë ata që kundërshtojnë dhe veprojnë ndryshe. “Është amazing, - shton ajo me shqip-anglishten e saj, - se sa speciale është Shqipëria dhe shqiptarët. Është e çuditshme e rifreskuese se si njerëzit të shohin me vëmendje (çka tregon se u intereson). Në Amerikë mund të dalësh lakuriq dhe nuk të vë re njeri, kurse në Shqipëri je e vëzhguar gjithë kohën, kështu që ke njëfarë detyrimi të sillesh mirë. Unë kam një teori për këtë... kur një trup, një organizëm, është në gjendje gatishmërie/alarmi dhe ka të aktivizuar ‘sistemin e mbrojtjes’, energjia që duhet për
të ushqyer këtë sistem mbrojtjeje është e madhe e të mbetet pak për të krijuar, për t’u zhvilluar dhe për t’u rritur. Kjo është e keqja dhe e mira në Shqipëri.
Vin Diesel po i kërkon një gjyqtari të Los Anxhelosit që të hedhë poshtë padinë e ngacmimit se*sual të ngritur ku...
Çmimi i kakaos është rritur me shpejtësi gjatë muajve të fundit. Një ton kakao të martën arriti vlerën e m...
Albano dhe Baby G, teksa qëndrojnë në oborrin e “Ferma VIP”, kanë treguar historite e tyre të dashurisë ndër vi...